Eşinizden şunu hiç duydunuz mu: "Hayatım, bana söyleseydin yardım ederdim"  ya da "Çocuğun altını değiştirmene yardım ettim." Bu cümleler ilk bakışta iyi niyetli ve destekleyici görünebilir. Ancak derinlerde, ilişkideki dengesizliğin temelini oluşturan bir mesaj taşırlar: "Bu işler aslında senin görevin, ben yaparsam lütfetmiş olurum." Bir evliliği en çok yıpratan şeylerden biri, eşlerden birinin evin "yöneticisi", diğerinin ise sadece talimat bekleyen "yardımcısı" konumunda

Akşam yemeğinden sonra aynı koltuktasınız ama ikinizin de elinde telefon var. Konuşmalarınız sadece "Faturalar ödendi mi?", "Çocukların okulu ne olacak?"  veya "Bu akşam ne yiyelim?"  ekseninde dönüyor. Kavga etmiyorsunuz, belki birbirinize saygınız sonsuz ama aradaki o kıvılcım, o heyecan, o derin bağ yerini sessiz bir "iş ortaklığına" bırakmış durumda. Eğer bu tablo size tanıdık geliyorsa, ilişkilerde sıkça rastladığımız "Ev Arkadaşlığı Sendromu"  ile karşı karşıya olabilir

Yeni bir eve taşındığınızı hayal edin. Evi çok seviyorsunuz, duvarlarını boyadınız, yeni mobilyalar aldınız. Ancak bodrum katta, eski evinizden getirdiğiniz ve kapağını hiç açmadığınız tozlu koliler duruyor. Siz o kolileri unutsanız da, içindekiler zamanla yukarı kata sızmaya, evin havasını değiştirmeye başlar. İşte evliliklerde de durum böyledir. Hiçbirimiz ilişkiye "beyaz bir sayfa" ile başlamayız. Önceki ilişkilerimizden, hayal kırıklıklarımızdan, terk edilmelerimizden vey

Evliliğin belki de en zorlu sınavlarından biri, sevdiğiniz iki taraf arasında "hakem" olmak zorunda hissettiğiniz anlardır. Bir yanda sizi büyüten, emeği geçen aileniz; diğer yanda hayatınızı birleştirdiğiniz, geleceği inşa ettiğiniz eşiniz. Sık sık şu cümleleri duyuyoruz: "Annem haklı ama eşim kırılıyor" , "Eşimi savunsam ailem 'bizi unuttun' diyor, ailemi savunsam eşim 'benim arkamda durmuyorsun' diyor." Bu tanıdık sıkışmışlık hissi, yönetilmediğinde evlilikte derin yaralar

Bir ebeveyn için dünyadaki en zor anlardan biri, boşanma kararını çocuğuna açıklayacağı o andır. Kalbiniz sıkışır, kelimeler boğazınızda düğümlenir. "Ya hayatı kararırsa? Ya beni suçlarsa?"  endişeleri zihninizi sarar. Öncelikle şunu bilmelisiniz: Çocukları yaralayan şey boşanmanın kendisi değil, bu sürecin nasıl yönetildiğidir.  Yüksek çatışmalı bir evliliktense, huzurlu iki ayrı ev çocuk için çok daha sağlıklıdır. Peki, bu konuşmayı nasıl yapmalısınız? İşte yaş gruplerine g

Sosyal medyayı açıyorsunuz; organik yemekler hazırlayan, çocuklarıyla sürekli yaratıcı oyunlar oynayan, evi her daim düzenli ve yüzü hep gülen anneler görüyorsunuz. Sonra telefonu kapatıp kendi gününüze dönüyorsunuz: Dağınık bir salon, yetişmeyen işler, belki sabrınızın taştığı bir an ve ardından gelen o ağır duygu: "Acaba ben yetersiz miyim?" Eğer bu senaryo size tanıdık geliyorsa, lütfen durun ve derin bir nefes alın. Şu an hissettiğiniz o yorgunluk, sadece fiziksel bir bit

Bir sabah uyandınız ve o neşeli, sizinle her şeyi paylaşan, sarılmayı seven çocuğunuzun yerinde; kapıları çarpan, tek kelimelik cevaplar veren ve sürekli odasına kapanan bir yabancı buldunuz. Tanıdık geliyor mu? Eğer cevabınız "evet" ise, derin bir nefes alın. Yalnız değilsiniz ve en önemlisi; yanlış bir şey yapmadınız.  Sadece, ebeveynlik yolculuğunun en virajlı ama belki de en dönüştürücü etabı olan "ergenlik dönemine" giriş yaptınız. Bir uzman psikolojik danışman ve aile d